Once and for all…
Since nasabi ko na din lang yung di ko minsan binalakan na i-declare sa mundo. Since nasabi ko na din lang ang pinakamalaking sekreto ng buhay ko. Since nasabi ko na din lang ang katotohanan tungkol sa pagkatao ko…
I-e-elaborate ko na lang ang mga natitirang details tungkol dito. Para maliwanagan kayo.
So… I was diagnosed with CF when I was 3. Sabi nga daw hereditary. Eh pareho Mom and Dad ko may background ng sakit na yan. Grandparents ko namatay dahil sa sakit na yan. Ang tumagal lamang sa kanila ay yung lolo ko sa Father’s side. Umabot pa ‘sya ng 78 years.
Going back to my life, na-diagnose na nga ako. Tapus since then I have to take antibiotics, enzymes and inhalers every day para lang makagawa ako ng mga bagay-bagay gaya ng paglalaro, pag-aaral, etc. just to be a normal kid living his normal life.
Basta every day I have to constantly take pills, take digestive enzymes, have physiotherapy at iba pang treatments. AT NAKAKAPAGOD SYA.
Every three months naman kelangan kong pumunta ng hospital para kumuha ng maraming maraming meds at pills (please take note the emphasis on ‘marami’) at magst-stay ako nyan at least three days sa hospital.
Madaming madaming process at prevention ang ginagawa. Maraming effort ang nasasayang.
Every day kasama ko si mama para lang umalalay sa pagkakabit ng mga ports sa aking dibdib para lang makahinga ako o kaya’y mag-inject ng IV.
Mahirap sya. Hanggang sa isang araw naisipan kong sabihin sa kanila na okay na pakiramdam ko. Sabi ko feeling ko better na ko.
So medyo nabawasan yung injections. Pero I still take 20-32 pills every day para sa maintenance.
So ngayon, apparently, malayo ako kina mama. Ibig sabihin nagagawa ko kung ano’ng gusto ko. At di ko nagagawa yung gusto nila.
To be very honest, pumapalya na ko sa pills ngayon. Minsan 12 na lang tini-take ko, minsan naman mask nebuliser na lang ginagamit ko.
Kaya nga ayaw ko nang may mga kaibigan ako kasi kapag pumupunta sila sa bahay ang lagi nilang nadadatnan ay isang topless na Hanson na madaming wires na nakakabit sa chest nya. Tapos kapag naka-nebuliser naman ako, tatawagin nila akong elepante. Kasi muka talaga akong elepante kapag naka-nebuliser. Tangina lang.
So yan po ang ibig sabihin ng meron ako. Kung anu man ito.

Once and for all…

Since nasabi ko na din lang yung di ko minsan binalakan na i-declare sa mundo. Since nasabi ko na din lang ang pinakamalaking sekreto ng buhay ko. Since nasabi ko na din lang ang katotohanan tungkol sa pagkatao ko…

I-e-elaborate ko na lang ang mga natitirang details tungkol dito. Para maliwanagan kayo.

So… I was diagnosed with CF when I was 3. Sabi nga daw hereditary. Eh pareho Mom and Dad ko may background ng sakit na yan. Grandparents ko namatay dahil sa sakit na yan. Ang tumagal lamang sa kanila ay yung lolo ko sa Father’s side. Umabot pa ‘sya ng 78 years.

Going back to my life, na-diagnose na nga ako. Tapus since then I have to take antibiotics, enzymes and inhalers every day para lang makagawa ako ng mga bagay-bagay gaya ng paglalaro, pag-aaral, etc. just to be a normal kid living his normal life.

Basta every day I have to constantly take pills, take digestive enzymes, have physiotherapy at iba pang treatments. AT NAKAKAPAGOD SYA.

Every three months naman kelangan kong pumunta ng hospital para kumuha ng maraming maraming meds at pills (please take note the emphasis on ‘marami’) at magst-stay ako nyan at least three days sa hospital.

Madaming madaming process at prevention ang ginagawa. Maraming effort ang nasasayang.

Every day kasama ko si mama para lang umalalay sa pagkakabit ng mga ports sa aking dibdib para lang makahinga ako o kaya’y mag-inject ng IV.

Mahirap sya. Hanggang sa isang araw naisipan kong sabihin sa kanila na okay na pakiramdam ko. Sabi ko feeling ko better na ko.

So medyo nabawasan yung injections. Pero I still take 20-32 pills every day para sa maintenance.

So ngayon, apparently, malayo ako kina mama. Ibig sabihin nagagawa ko kung ano’ng gusto ko. At di ko nagagawa yung gusto nila.

To be very honest, pumapalya na ko sa pills ngayon. Minsan 12 na lang tini-take ko, minsan naman mask nebuliser na lang ginagamit ko.

Kaya nga ayaw ko nang may mga kaibigan ako kasi kapag pumupunta sila sa bahay ang lagi nilang nadadatnan ay isang topless na Hanson na madaming wires na nakakabit sa chest nya. Tapos kapag naka-nebuliser naman ako, tatawagin nila akong elepante. Kasi muka talaga akong elepante kapag naka-nebuliser. Tangina lang.

So yan po ang ibig sabihin ng meron ako. Kung anu man ito.

Monday Sep 5 12:34pm
32 notes
tagged as: Buhay ko. CF.

  1. justcallmeaira reblogged this from pilipinoyako
  2. danaeshmanae said: ako din, mukhang elepante paminsan-minsan.
  3. artsieotic said: ang hirap naman ng ganyang sitwasyon. tsk
  4. kenwayhoo said: KUYA ANG ALAM KO WALA PANG LUNAS YAN :/
  5. realisticlies said: fatal yan e. namatay pinsanko dahil dyan:((
  6. lest--we--forget said: CF :C
  7. pilipinoyako posted this


Source: pilipinoyako
Theme by Spirits in the Sky